"Ναι" Video Installation Athens Photo Festival 09  Photo:Χρίστος Ζήνας

Ποιός βλέπει τι;

Έκθεση FACES TO FACES στα πλαίσια του Athens Photo Festival 09 με επιμέλεια Αγγελικής Γραμματικοπούλου και Isabelle de Montfumat. Προβολές φαινομενικά ακίνητων πορτρέτων που ανεπαίσθητα κινούνται και αλλάζουν θέση έκφραση και εστίαση.

Από μια σειρά έργων που παρουσιάστηκε στην Έκθεση της Συλλογής του Λ.Μπέλτσιου «στην Εξοχή» το 2006 σε επιμέλεια Σωτήρη Μπαχτσετζή.
Τότε είχα γράψει σχετικά με αυτή την σειρά:
«Όπως λέει το σύντομο κείμενο που πιθανώς ήδη έχεις στα χέρια σου, η ενότητα Ναι αποτελείται από πορτραίτα και συνθέσεις ανθρώπων που κοιτούν κάτι που δεν βλέπουμε. Τοποθετούνται στο χώρο είτε σαν μνημιακές προβολές, είτε σαν εγκυβωτισμένες εικόνες σε μόνιτορ ακουμπισμένα πιθανότατα στο έδαφος. Βλέπουμε ανθρώπους που δεν ξέρουμε τι κοιτούν, άρα δεν ξέρουμε ούτε εμείς τι κοιτάμε και επέτρεψε μου να θεωρώ πως η αλυσίδα δεν τελειώνει γιατί όσα βλέπουμε δεν εξαντλούνται ποτέ, οπότε ούτε τα πρόσωπα που αποτυπώνει το έργο δεν ξέρουν τι κοιτούν. Εν τέλει το μόνο σίγουρο είναι αυτό το βλέμμα, κατάφαση απερίφραστη απέναντι στη ζωή. Όλο αυτό που πότε μοιάζει να έρχεται πότε να φεύγει. Άραγε αυτά τα πρόσωπα καλοσωρίζουν ή αποχαιρετούν; Έχει καμία σημασία αυτό όπως κι όλα τα άλλα ερωτήματα;
Τι σημαίνει βλέπω; Τα πρόσωπα μέσα στο χρόνο που τους δίνουμε καθώς τα κοιτούμε μεταμορφώνονται σε τοπία και ενώ μοιάζουν ακίνητα τελικά κάτι κινείται. Εκεί που τίποτα δεν συμβαίνει ανακαλύπτουμε πως τελικά κάτι επιτελείται.
Ένα άλλο στοιχείο που είναι σημαντικό να γνωρίζεις είναι πως η ενότητα ΝΑΙ έχει ξεκινήσει σαν συνθέσεις από προβολές ή μόνιτορ κι όχι σαν μεμονωμένα έργα. Έχει σημασία το πλήθος και η διάθεση του στο χώρο. Θεωρώ συστατικό της δουλειάς αυτής την πυκνότητα και την αντίπαράθεση των προσώπων και των διαθέσεων οι οποίες κατ’ αυτόν τον τρόπο δυναμώνουν, γίνονται πιο ανάγλυφες.

Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στο πόσο σημαντικό θεωρώ το παραλληλόγραμο του κάδρου κι ακόμα περισσότερο τον κύβο των μόνιτορ..
Η φυλακή του βλέμματος είναι αμφίδρομη αφού το βλέμμα που ρίχνει κάποιος στα πράγματα περιορίζει τόσο το θέμα όσο κι αυτόν. Δεν ξεφεύγουμε ποτέ από τα όρια και ταυτοχρονα σ’ αυτά βασιζόμαστε και χάρις σ’ αυτά βλέπουμε. Η ίδια η λέξη υπ-άρχω μπορεί να διαβαστεί κατ’ αυτήν την έννοια. Ο όρος εγκυβωτισμός συνδέεται μέσα μου με τα μόνιτορ (κατά προτίμηση τα συμπαγή, έντονα κυβικά, SONY Trinitron) αναφέρεται στην λογοτεχνία σαν αφήγηση που επαναλαμβάνεται μέσα στην αφήγηση, κάδρο μέσα στο κάδρο και καθρεύτης του μεγαλύτερου μέσα στο μικρότερο, ποτέ όμως, κατά την γνώμη μου, αυτή η επανάληψη δεν έχει το ίδιο νόημα με το πρότυπο της. Κάτι κοινό υπάρχει και πάντα κάτι διαφέρει. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, δεν ξέρω το πως ούτε το γιατί.»

Αυτά τα έργα δε τα δουλεύω, πλέον, αν δε μου ζητηθεί. Η έρευνα έχει προχωρήσει και θέλω κάτι πιο εξωστρεφές, χωρίς υπερβολές όμως. Ο λόγος είναι πως μπορεί εύκολα να γίνει εγκεφαλική η συνάντηση κι αυτό δεν είναι ο σκοπός μου.
Παραφράζοντας τον εαυτό μου «Απευθύνομαι σε ανθρώπους και θέλω όσα κάνω να ολοκληρώνονται όταν τους συναντούν. «

Advertisements