STILL
(LE TEXTE FRANCAIS DU CATALOGUE SE TROUVE EN BAS…)

Η θέση του Νοβαρινά είναι πως οι λέξεις δεν υπάρχουν για να εξηγήσουν τον κόσμο αλλά για να τον ελευθερώσουν από τις εξηγήσεις από τις παγωμένες εικόνες του νου, για να σπρώξουν τον άνθρωπο μακριά από την λατρεία των πραγμάτων, μακριά από κάθε μορφής εμπόριο, στο θαύμα.

Πέμπτη 6 Μαίου θα παρουσιάσω ένα έργο βασισμένο στο κείμενο «Μπροστά στον Λόγο» του Βαλέρ Νοβαρινά. Το πρόγραμμα της ημέρας ξεκινά στις 7:00 και το δικό μου «εμφανίζεται» στις 8:20. Είναι 4 μέρες (3-6 Μαίου Σίνα 31)γύρω από το σύγχρονο θέατρο (http://www.ifa.gr/). Η Πέμπτη είναι όλη αφιερωμένη στον Βαλέριο Νοβαρινά. Από τις πλέον σημαντικές εν ζωή προσωπικότητες του παγκόσμιου θεάτρου. Απόλυτος, εντατικός, ιερός, γελοίος και αποφασιστικά χωμάτινος. Ελευθερώνοντας και το σκηνοθέτη και τον ηθοποιο βάζει για πρωταγωνιστή τον Λόγο. Τις λέξεις. Ενάντια στις εξηγήσεις, ενάντια στον Δυτικό πολιτισμό.
Θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία να γνωρίσει κανείς το έργο του.

Παραθέτω από το βιβλίο «ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ» (μετ. Λουίζα Μητσάκου):
«Προσπαθώ να αγωνιστώ, να δώσω μάχη, μαζί και με άλλους πολλούς, ενάντια στην μηχανιστική εικόνα του ανθρώπου που αέναα ανασυντίθεται εντός μας.»

Αυτό που θα παρουσιάσω είναι ένα βίντεο που τοποθετείται ανάμεσα στα εικαστικά και το θέατρο, ανάμεσα στον λόγο και την εικόνα. Ανάμεσα στην ποίηση και τον στοχασμό που για μένα πολύ φυσικά συναντιόνται.
Ακολουθεί το κείμενο που έγραψα για τον κατάλογο (Γαλλικά επίσης, όχι μόνο για τους Γαλλόφωνους φίλους, η μετάφραση γεννά άλλες διατυπώσεις)

Μπροστά στην οθόνη του Λόγου

Όταν οι λέξεις επιτίθενται στον κόσμο, για να του δώσουν χώρο, και τον κατασπαράζουν, για να του δώσουν νόημα, το κάνουν με την γυμνότητα τους. Η αντίφαση και η αδύναμία των λέξεων να υπάρξουν είναι η πηγή της εξουσίας τους.
Εθισμένοι, όλοι, ζούμε μαζί τους, στις όχθες τους, πεινασμένοι πάντα και μισοί. Αυτή η αποκάλυψη σπάζει τις εικόνες στα δυό, στα τέσσερα, στα οκτώ κομμάτια και γεννά τις “δέκα χιλιάδες μορφές” κι έτσι ο κόσμος έχει χώρο να αστράψει, ν’ αφήσει λίγη ελπίδα ομολογώντας το ψέμα του, πως είναι κάτι που δεν είναι.
Οι Ελληνικές λέξεις θρυλείται πως αναγκάστηκαν, περισσότερο και νωρίτερα από άλλες, να βρουν τρόπο να γραφτούν και έδεσαν τον λόγο με το φως κι έτσι, μετά την κατάρα της γραφής, οι λέξεις κρέμονται από τον ήλιο, σιωπούν με το σκοτάδι.
Όταν πάλι ήρθε ο ηλεκτρισμός, ο παλμός των κινούμενων εικόνων, το βίντεο, οι λέξεις, υποτάχθηκαν στον χρόνο. Τώρα η απελπισία τους δεν έχει όριο, η δύναμη τους να δείχνουν με εικόνες πως υπάρχει μια τρύπα στον κόσμο έγινε πολλαπλάσια. Ο καθρέφτης των εικόνων έσπασε μέσα στον εαυτό του.
Στον τόπο που ο Λόγος λατρεύτηκε και έγινε σάρκα δεν μπορούν να ακινητοποιηθούν τα “πράγματα”, η αλήθεια έχει πόδια, πάει μια από δω και μια από κει, μειδιώντας στην βιομηχανία της εξήγησης. Είμαστε μόνοι, ερεθισμένοι, απέναντι στο έρωτα της ερώτησης*.

* Η λέξη έρωτας στα ελληνικά: η φλογερή επιθυμία του όντος, ψυχή τε και σώματι, χωρίς διάκριση μεταξύ σάρκας και πνεύματος.

http://raymondrousselinathens.wordpress.com/
http://vimeo.com/4676721

Devant l’écran de la Parole

Quand les mots attaquent le monde pour lui offrir de l’espace, quand ils le dévorent pour lui donner du sens, ils le font avec leur nudité. La source de leur pouvoir réside dans leur contradiction, dans leur impuissance.

Nous vivons intoxiqués par les mots, nous nous battons à leur rives, toujours affamés, inaccomplis, en éveil. Cette révélation constante brise les images en deux, en quatre, en huit pour faire naitre les “dix millions de formes”. Car ce n’est qu’en avouant son mensonge, son être qui n’est pas que le monde trouve une place pour rayonner, éclairer, éblouir.

On raconte que les mots grecs ont été obligés plus et plus tôt que d’autres à se faire écrire. La parole a été ainsi vue, elle a été accrochée à la lumière. Après l’avènement du fléau de l’écriture les mots font référence au soleil et ils se taisent dans l’ombre.

Et quand, encore, l’électricité est apparue, quand notre vision fut atteinte par les battements des images en mouvement (la vidéo), à ce moment là, les mots ont été d’avantage soumis au temps et à la durée. Maintenant leur désespoir est sans bornes. Leur force à montrer qu’il y a un trou béant dans le monde est multipliée. Le miroir des images est brisé en lui même.

Au pays où le Verbe a été vénéré et devenu chair, les objets ne peuvent plus rester immobiles. La vérité va à pied, elle va et vient et son sourire archaïque s’adresse à l’industrie de l’explication.

Nous sommes seuls, excités, face à l’éros* de l’erotissis (question).

*L’ Eros grec: amour enflammé de l’être dans sa totalité corps et âme sans distinction entre le charnel et le spirituel

Alexandros Mistriotis est né au Canada, il a été élevé à Athènes et il a suivi des études d’Arts plastiques en France. Il recherche plusieurs langages artistiques, depuis l’écriture et la peinture jusqu’aux installations et l’internet. Son travail de plasticien comporte souvent des vidéos et des références à la littérature. Il a travaillé, entre autres, sur Homère, Raymond Roussel et Maurice Blanchot.

http://raymondrousselinathens.wordpress.com/
http://vimeo.com/4676721

Advertisements