[Stills and Texts written for a video installation presented in KunstHalle Athina during the Inaugural event.]

While European Legitimacy dies… While the Consuming Paradise dies… While «hope» dies in a cityscape abandoned, devoured, manipulated… While Economie devours, blatantly (enfin!) Politics without understanding what this is all about…

I look at this mess. I foresee more hope in this agonising state than in virtual realities of the recent past.

I hold on the light that comes through the window, I follow my hand while it moves. No matter what we do, we are doing something.

Ενώ οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί χάνουν την νομιμότητα τους. Ενώ ο καταναλωτικός παράδεισος σβήνει. Ενώ η ελπίδα πεθαίνει σε μια πόλη εγκαταλημένη λεηλατημένη, παραπλανημένη. Ενώ η Οικονομία κατασπαράζει, απροκάλυπτα (επιτέλους) την Πολιτική χωρίς να καταλαβαίνει περί τίνος πρόκειται… Κοιτώ την σύγχιση. Αναγνωρίζω περισσότερη ελπίδα σ’αυτήν την αγωνία απ’ ότι στις ψευτοπραγματικότητες του πρόσφατου παρελθόντος.

Πιάνομαι στο φως που μπαίνει από το παράθυρο, ακολουθώ το χέρι μου ενώ κινείται.

 Ότι κι αν κάνουμε, κάνουμε κάτι.


«While dreams die» I look around.Sometimes I stand devastated by love,by time,by History.While dreams die, scribbling can be a great comfort.On papers and walls, with gestures on the air, just by being there.Scribbles when you look at them are not scribbles any more.They can be mirrors precise and they can be meeting points,proofs of life, manifestations of imperceptible winds.

«Ενώ Όνειρα πεθαίνουν» κοιτώ γύρω. Κάποιες φορές κάθομαι συντετριμένος από την αγάπη, τον χρόνο, την Ιστορία. «Ενώ όνειρα πεθαίνουν» μπορεί το να μουτζουρώνεις να είναι μεγάλη παρηγοριά. Σε χαρτιά και τοίχους, με χειρονομίες στον αέρα, απλά και μόνο όντας εκεί.Οι μουτζούρες όταν τις κοιτάς δεν είναι μουτζούρες πια. Μπορούν να γίνουν καθρέφτες ακριβείς και μπορούν να γίνουν σημεία συνάντησης, αποδείξεις της ζωής, εκδηλώσεις ανεπαίσθητων ανέμων.

There is that moment we all know, when you are making lines on paper without knowing what, why or even when. These things that are impossible to recreate, this state of absence is one of the most precise manifestation of oneself.

I see scribbles from two different angles. The first evolves from the specific to the general and describes the impossibility to describe oneself, it defends man, retains hope, calls for attention. The second one considers the world as a mass of flowing forces that have a long forgotten source. Man is entangled within. The Agony and the chaos we are entering now is not new, it is an expression of an inherent quality of our world.
Slowly, steadily, our bodys float in the matter.

 

I see scribbles from two different angles. The first evolves from the specific to the general and describes the impossibility to describe oneself, it defends man, retains hope, calls for attention. The second considers the world as a mass of flowing forces that have a long forgotten source. Man is entangled within. The Agony and the chaos we are entering now is not new, it is an expression of an inherent quality of our world.
Slowly, steadily, our bodies float in the matter.

 

 

Υπάρχει η στιγμή που όλοι γνωρίζουμε, στην οποία κάνουμε γραμμές σ’ ένα χαρτί χωρίς να ξέρουμε το γιατί, το τι ή ακόμα και το πότε. Αυτά τα πράγματα που είναι αδύνατο να αναπαράγουμε, αυτή η κατάσταση απουσίας είναι μια από τις πλέον ακριβείς εκδηλώσεις του εαυτού.

Βλέπω τις μουτζούρες από δύο διαφορετικές οπτικές γωνίες. Μία που αναπτύσεται από το ειδικό προς το γενικό και περιγράφει το απερίγραπτο του εαυτού και έτσι υπερασπίζεται το ανθρώπινο, συγκρατεί την ελπίδα, επιστά την προσοχή. Και μιαν άλλη που θεωρεί τον κόσμο σαν μια μάζαδυνάμεων και συνειδήσεων που ρέουν, η πηγή τους έχει ξεχαστεί. Ο άνθρωπος βρίσκεται μέσα σ’ αυτήν την ροή. Η αγωνία και το χάος που γνωρίζουμε τώρα δεν είναι κάτι νέο. Πρόκειται για την εκδήλωση μιας εγγενούς ποιότητος του  κόσμου. Αργά, σταθερά τα σώματα μας επιπλέουν μέσα στην ύλη.

Advertisements