LA VUE/ Η ΘΕΑ
Why is this ALL happening? We don’t know.

There is something utterly inaccessible in the Rousselian text; which is himself, and the reason why he does all things.
His work resists psychology and theory and explanation, it is so opaque, it becomes a universal metaphor.
The texts explode, like crystals around an invisible point. This point is, probably, the fact that… we are here.

My piece, entitled “La Vue”, is also related to Courbet’s “L’ Origine du Monde”. A landscape is created, in my mind, through the juxtaposition of the works of these two Gentlemen. I revolve around it.

We all behave as if the questions were unnecessary, or granted. Contrary to the expanding nature of Roussel’s work I am bending my body, I am leaning inwards. I try to approach the first question, as a child, like Roussel I am not trying to explain, I only go there, playfully, without underlining much the danger, the risk, the imminent despair, the desire.

LA VUE/ Η ΘΕΑ
Μα γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Δεν ξέρουμε.

Υπάρχει κάτι οριστικά απροσπέλαστο στο «κείμενο» του Ρ. Ρουσσέλ, το οποίο είναι αυτός ο ίδιος. Καθώς και ο λόγος που έγραψε και ταξίδεψε και έζησε.
Η γλώσσα του αντιστέκεται στην ψυχολογία, στην θεωρία και στην εξήγηση, είναι τόσο αδιαφανής ώστε καταλήγει μια παγκόσμια μεταφορά, ένα μνημείο του αινίγματος. Τα κείμενα ανατινάσσονται σε αργή κίνηση, αναπτύσσονται μανιασμένα με τάξη σαν κρύσταλλοι γύρω από ένα αόρατο σημείο. Αυτό το σημείο είναι, πιθανότατα, το γεγονός πως είμαστε εδώ…

Το έργο που παρουσιάζω, με τίτλο «LA VUE», σχετίζεται επίσης με το έργο του Γουσταύου Κουρμπέτου () (Gustave Courbet 1819-1877)
«L’Origine du Monde». Ένα τοπίο γεννιέται, στον Νου μου, από αυτή την παράθεση.

Συμπεριφερόμαστε, επί τω πλείστον, σαν να μη χρειάζονταν οι ερωτήσεις και η δίψα, κάποτε δε, σαν να είναι δεδομένες. Αντίθετα με τον διαστελλόμενο χαρακτήρα των κειμένων του Ρουσσέλ εγώ λυγίζω το σώμα και συστέλλομαι. Θέλω να πλησιάσω την πρώτη ερώτηση, με τρόπο παιδικό, σαν τον Ρουσσέλ δε προσπαθώ να εξηγήσω, μόνον πάω εκεί, χωρίς να υπογραμμίζω πολύ τον κίνδυνο, την επικείμενη απελπισία, τον πόθο.

___________________________________________________________________________________________

Ο Τίτλος και η αφορμή της έκθεσης αφορά στο ομότιτλο κείμενο του Ραιημόν Ρουσέλ  (Raymon Russel 1877- 1933)

ενός πολύ ιδιαίτερου Γάλλου συγγραφέα που όσο περνάν τα χρόνια τόσο αυξάνεται το ενδιαφέρον γύρω από το έργο του. Ήταν νευρολογικά ασθενής και μόνον λόγω της μεγάλης περιουσίας που κληρονόμησε μπόρεσε να ζήσει μια «κανονική» ζωή και να γράψει μέχρι τα 56 του χρόνια οπότε αυτοκτόνησε στο Παλέρμο. Τα κείμενα του είναι σαν παιχνίδια που χτίζονται μέσα από περιορισμούς που έβαζε ο ίδιος στον εαυτό του. Κάτι που θυμίζει την ομάδα Oulipo αλλά και τους «Σουρεαλιστάς» οι οποίοι και τον λάτρεψαν (ενώ ο ίδιος ο Ρουσσέλ έλεγε πως δεν τους κατανοούσε). Δεν φόρεσε ποτέ ρούχο πάνω από δύο φορές και έκανε τον γύρω του κόσμου δύο φορές αλλά δεν βγήκε ποτέ από το ξενοδοχείο του…

Advertisements