STILL
(LE TEXTE FRANCAIS DU CATALOGUE SE TROUVE EN BAS…)

Η θέση του Νοβαρινά είναι πως οι λέξεις δεν υπάρχουν για να εξηγήσουν τον κόσμο αλλά για να τον ελευθερώσουν από τις εξηγήσεις από τις παγωμένες εικόνες του νου, για να σπρώξουν τον άνθρωπο μακριά από την λατρεία των πραγμάτων, μακριά από κάθε μορφής εμπόριο, στο θαύμα.

Πέμπτη 6 Μαίου θα παρουσιάσω ένα έργο βασισμένο στο κείμενο «Μπροστά στον Λόγο» του Βαλέρ Νοβαρινά. Το πρόγραμμα της ημέρας ξεκινά στις 7:00 και το δικό μου «εμφανίζεται» στις 8:20. Είναι 4 μέρες (3-6 Μαίου Σίνα 31)γύρω από το σύγχρονο θέατρο (http://www.ifa.gr/). Η Πέμπτη είναι όλη αφιερωμένη στον Βαλέριο Νοβαρινά. Από τις πλέον σημαντικές εν ζωή προσωπικότητες του παγκόσμιου θεάτρου. Απόλυτος, εντατικός, ιερός, γελοίος και αποφασιστικά χωμάτινος. Ελευθερώνοντας και το σκηνοθέτη και τον ηθοποιο βάζει για πρωταγωνιστή τον Λόγο. Τις λέξεις. Ενάντια στις εξηγήσεις, ενάντια στον Δυτικό πολιτισμό.
Θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία να γνωρίσει κανείς το έργο του.

Παραθέτω από το βιβλίο «ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ» (μετ. Λουίζα Μητσάκου):
«Προσπαθώ να αγωνιστώ, να δώσω μάχη, μαζί και με άλλους πολλούς, ενάντια στην μηχανιστική εικόνα του ανθρώπου που αέναα ανασυντίθεται εντός μας.»

Αυτό που θα παρουσιάσω είναι ένα βίντεο που τοποθετείται ανάμεσα στα εικαστικά και το θέατρο, ανάμεσα στον λόγο και την εικόνα. Ανάμεσα στην ποίηση και τον στοχασμό που για μένα πολύ φυσικά συναντιόνται.
Ακολουθεί το κείμενο που έγραψα για τον κατάλογο (Γαλλικά επίσης, όχι μόνο για τους Γαλλόφωνους φίλους, η μετάφραση γεννά άλλες διατυπώσεις)

Μπροστά στην οθόνη του Λόγου

Όταν οι λέξεις επιτίθενται στον κόσμο, για να του δώσουν χώρο, και τον κατασπαράζουν, για να του δώσουν νόημα, το κάνουν με την γυμνότητα τους. Η αντίφαση και η αδύναμία των λέξεων να υπάρξουν είναι η πηγή της εξουσίας τους.
Εθισμένοι, όλοι, ζούμε μαζί τους, στις όχθες τους, πεινασμένοι πάντα και μισοί. Αυτή η αποκάλυψη σπάζει τις εικόνες στα δυό, στα τέσσερα, στα οκτώ κομμάτια και γεννά τις “δέκα χιλιάδες μορφές” κι έτσι ο κόσμος έχει χώρο να αστράψει, ν’ αφήσει λίγη ελπίδα ομολογώντας το ψέμα του, πως είναι κάτι που δεν είναι.
Οι Ελληνικές λέξεις θρυλείται πως αναγκάστηκαν, περισσότερο και νωρίτερα από άλλες, να βρουν τρόπο να γραφτούν και έδεσαν τον λόγο με το φως κι έτσι, μετά την κατάρα της γραφής, οι λέξεις κρέμονται από τον ήλιο, σιωπούν με το σκοτάδι.
Όταν πάλι ήρθε ο ηλεκτρισμός, ο παλμός των κινούμενων εικόνων, το βίντεο, οι λέξεις, υποτάχθηκαν στον χρόνο. Τώρα η απελπισία τους δεν έχει όριο, η δύναμη τους να δείχνουν με εικόνες πως υπάρχει μια τρύπα στον κόσμο έγινε πολλαπλάσια. Ο καθρέφτης των εικόνων έσπασε μέσα στον εαυτό του.
Στον τόπο που ο Λόγος λατρεύτηκε και έγινε σάρκα δεν μπορούν να ακινητοποιηθούν τα “πράγματα”, η αλήθεια έχει πόδια, πάει μια από δω και μια από κει, μειδιώντας στην βιομηχανία της εξήγησης. Είμαστε μόνοι, ερεθισμένοι, απέναντι στο έρωτα της ερώτησης*.

* Η λέξη έρωτας στα ελληνικά: η φλογερή επιθυμία του όντος, ψυχή τε και σώματι, χωρίς διάκριση μεταξύ σάρκας και πνεύματος.

http://raymondrousselinathens.wordpress.com/
http://vimeo.com/4676721

Devant l’écran de la Parole

Quand les mots attaquent le monde pour lui offrir de l’espace, quand ils le dévorent pour lui donner du sens, ils le font avec leur nudité. La source de leur pouvoir réside dans leur contradiction, dans leur impuissance.

Nous vivons intoxiqués par les mots, nous nous battons à leur rives, toujours affamés, inaccomplis, en éveil. Cette révélation constante brise les images en deux, en quatre, en huit pour faire naitre les “dix millions de formes”. Car ce n’est qu’en avouant son mensonge, son être qui n’est pas que le monde trouve une place pour rayonner, éclairer, éblouir.

On raconte que les mots grecs ont été obligés plus et plus tôt que d’autres à se faire écrire. La parole a été ainsi vue, elle a été accrochée à la lumière. Après l’avènement du fléau de l’écriture les mots font référence au soleil et ils se taisent dans l’ombre.

Et quand, encore, l’électricité est apparue, quand notre vision fut atteinte par les battements des images en mouvement (la vidéo), à ce moment là, les mots ont été d’avantage soumis au temps et à la durée. Maintenant leur désespoir est sans bornes. Leur force à montrer qu’il y a un trou béant dans le monde est multipliée. Le miroir des images est brisé en lui même.

Au pays où le Verbe a été vénéré et devenu chair, les objets ne peuvent plus rester immobiles. La vérité va à pied, elle va et vient et son sourire archaïque s’adresse à l’industrie de l’explication.

Nous sommes seuls, excités, face à l’éros* de l’erotissis (question).

*L’ Eros grec: amour enflammé de l’être dans sa totalité corps et âme sans distinction entre le charnel et le spirituel

Alexandros Mistriotis est né au Canada, il a été élevé à Athènes et il a suivi des études d’Arts plastiques en France. Il recherche plusieurs langages artistiques, depuis l’écriture et la peinture jusqu’aux installations et l’internet. Son travail de plasticien comporte souvent des vidéos et des références à la littérature. Il a travaillé, entre autres, sur Homère, Raymond Roussel et Maurice Blanchot.

http://raymondrousselinathens.wordpress.com/
http://vimeo.com/4676721

Advertisements

[Note: IF THE SOUND CHECK IS NOT ANNOYING(means TOO LOUD)  IT IS NOT OK.. :_) ]

META

Things do not end at the end. They end either before or after. «Meta» (After) which means something simple and obvious tranformed to a secret, just because time passes by.

This piece was intended for a public hall without chairs, were people talk, drink, do whatever they like… It is there. Like waiting something to happen. That is all, like somebody wispering in your ear his story.

ΜΕΤΑ

Τα πράγματα δεν τελειώνουν στο τέλος τους.

Τα πράγματα τελειώνουν πριν ή μετά ή ποτέ.

«ΜΕΤΑ» λοιπόν, δηλαδή «ΜΕ», δηλαδή κάτι απλό που μετατρέπεται σε μυστικό απλώς και μόνο επειδή ο χρόνος περνά.

Κάποιος θέλησε να μιλήσει για κάποιον που δεν φαίνεται, που τραβά φωτογραφίες κι έτσι βλέπουμε μέσα στα μάτια του.

Κάποιοι συναντήθηκαν, το πιστεύουν ακράδαντα, το λένε, άρα αμφιβάλλουν, άρα παίρνουν φωτογραφίες. Μετά μένει η μνήμη. Κι όταν αυτή ξεκινά κάτι τελειώνει, βρίσκεις κάτι, επειδή το έχασες.

Η μνήμη όταν της παραδίδεσαι μοιάζει ευρύχωρη όταν όμως την κοιτάξεις νηφάλια μπορεί να μοιάζει αδιαπέραστη ακατοίκητη ψυχρή. Ακόμα κι έτσι, όμως, μπορείς να παίξεις μαζί της.

Εικόνες / iMAGES :  *****  ******

Ήχος / sOUND :  Άλκης Φιλιππίδης

Μερικές ακόμα φωτογραφίες.
Για μια πιο ενδιαφέρουσα όμως (και παράλληλη) διαδρομή προτείνω και το:
http://raymondrousselinathens.wordpress.com/





Πίσω και μέσα από τα πράγματα η σκιά
γεννιέται από το φως.

Derriere et a travers des choses l’ombre
est née par la lumiere.

Behind and through things the shadow
is made of light

(The English version of the text follows underneath)

Impressions d’Athènes

Κείμενο Καταλόγου (κι όχι μόνο) που έγραψε η Χριστιάνα Γαλανοπούλου
ως επιμελήτρια (κι όχι μόνο)
για την συμμετοχή μου
στα ROOMS 2009.

Ας φανταστούμε τον ταξιδευτή. Αυτόν που επέλεξε να κάνει ένα ταξίδι μέχρι την Αθήνα για να παραμείνει κλεισμένος σ’ αυτό το δωμάτιο. Ας φανταστούμε τον Raymond Roussel, όπως τον φαντάστηκε ο Αλέξανδρος Μιστριώτης. Άλλωστε είναι τόσο παράξενη η ζωή και το έργο του πραγματικού Γάλλου συγγραφέα και ποιητή Ρεϊμόν Ρουσσέλ (Παρίσι, 1877 – Παλέρμο, 1933), που για πολλά χρόνια κάποιοι πίστευαν πως πρόκειται για φανταστικό πρόσωπο. Σπάνιο παράδειγμα συνέπειας λόγου, έργου, πράξης, ζωής, ακόμα και θανάτου, όπως επισημαίνει ο Φουκώ στο δοκίμιό του «La metamorphose et le labyrinthe» (στο Raymond Roussel, Παρίσι, 1963), ο Ρουσσέλ θέτει με το συγγραφικό του έργο θεμελιώδη ζητήματα της λογοτεχνίας και της καλλιτεχνικής γραφής: κατασκευή της μυθοπλασίας, σχέση παργματικού-φανταστικού, γλωσσική και αφηγηματική συναρμογή. Αν και εντελώς παραγνωρισμένος στην εποχή του, υπήρξε αγαπημένος των σουρεαλιστών και επιλέχθηκε, όχι τυχαία, ως πρόγονος, τόσο από καλλιτέχνες όπως ο Μισέλ Λεϊρίς και ο Μαρσέλ Ντυσάν, όσο και από τη μετέπειτα σχολή του «νουβώ ρομάν» και κυρίως τον Αλαίν Ρόμπ-Γκριγιέ. Όχι τυχαία, επίσης, ο Φουκώ έγραψε για το έργο του Ρουσσέλ το μοναδικό του βιβλίο αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στον κριτικό λόγο πάνω στη λογοτεχνία.

Τι κι αν ο πραγματικός Ρεϊμόν Ρουσσέλ εξερευνούσε έναν τόπο ή όχι στα ταξίδια του, ο μυθικός σίγουρα περιέγραψε όλη την Αφρική βλέποντας μόνο τις ακτές της από ένα πλοίο που είχε ναυλώσει. Περνούσε τον καιρό του σε δωμάτια ξενοδοχείων, εγκλωβισμένος στο ταξίδι και σε ένα διαρκές «in transit», σε έναν διαρκή μη-τόπο, μέχρι που πέθανε σ’ ένα τέτοιο δωμάτιο στο Παλέρμο. O Ρεϊμόν Ρουσσέλ κλεισμένος στο δωμάτιό του ζει τα πάντα μέσα από την οθόνη του υπολογιστή του. Σ’ αυτό το δωμάτιο του St George Lycabettus ο Ρουσσέλ πέρασε όλο το ταξίδι του στην Αθήνα. Κάτι κατάλαβε για τις φωτιές στην Πάρνηθα, κοίταξε από το παράθυρό του και αναφώνησε μπροστά στο υπέροχο θέαμα μιας πορτοκαλί ανταύγειας μέσα στη νύχτα και ενός κόκκινου σύννεφου που έκανε το φεγγάρι να μοιάζει από άλλο σύμπαν. Το Δεκέμβρη κάτι άκουσε για κάποια παιδιά που πετούσαν πέτρες και διαδήλωναν. Συνεπαρμένος από τη βέρτουαλ εικόνα της Αθήνας, της δικής του Αθήνας, συνέθεσε κατά την παραμονή του σ’ αυτό το δωμάτιο ένα από τα πιο σημαντικά έργα του, τις Εντυπώσεις από την Αθήνα, το οποίο δεν εξέδωσε ποτέ σκοπεύοντας να το δημοσιεύσει στο ιστολόγιό του.

Η σκιά του Ρεϊμόν Ρουσσέλ, τα οράματά του, ο φανταστικός του κόσμος καταλαμβάνουν το δωμάτιο. Ο Αλέξανδρος Μιστριώτης έρχεται από το χώρο της κατασκευής της εικόνας μέσω της τεχνολογίας. Τα τελευταία χρόνια η δουλειά του τον είχε οδηγήσει στη διερέυνηση της τεχνολογίας κατασκευής εικόνας (software) και ταυτόχρονα στην έρευνα στο επίπεδο του σχεδίου και της γραμμής. Μέσα από αυτή τη διαδικασία προέκυψε μια σειρά σχεδιαστικών έργων βασισμένων στην περιπέτεια της γραμμής και η ανάγκη να ιδωθούν μέσα από τη σχέση τους με το φως και τη διαφάνεια. Αν σκεφτεί κανείς τον ημιδιαφανή και φωτεινό χώρο της οθόνης, είναι σίγουρα ένα εύλογο παράλληλο – το θέατρο σκιών υπήρξε εξάλλου ένας σημαντικός προπομπός της κινούμενης εικόνας. Ωστόσο ο καλλιτέχνης δε στάθηκε εκεί, αλλά ξεκίνησε μια εις βάθος έρευνα των υλικών και των τεχνικών κατασκευής σκιών, του χαρτιού και του ρόλου του, των χώρων και στρωμάτων διαφορετικής διαφάνειας και των διαφορετικών επιδράσεων των τύπων του φωτός, με αναφορές στους πειραματισμούς με αυτό το μέσο, τόσο από την ομάδα του καμπαρέ Le Chat Noir στα τέλη του 19ου αιώνα (ενταγμένους στην σύγχρονη αναζήτηση συγκερασμού του ζωντανού θεάματος με τις εικαστικές τέχνες αλλά και επηρεασμένους από την πρόσφατη, τότε, εφεύρεση της φωτομηχανικής αναπαραγωγής ανάγλυφων εικόνων) όσο και από την Λόττε Ράινιγκερ κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και μετά. Αφορμή για να ασχοληθεί ο Μιστριώτης με το οικείο στον ίδιο ήδη από την παραμονή του στη Γαλλία θέμα του Ρεϊμόν Ρουσσέλ στάθηκε η συμμετοχή του στο εν εξελίξει καλλιτεχνικό πρότζεκτ Locus Solus της ομάδας Out of the box intermedia. Το έργο του δωματίου 504 προεκτείνεται και στο διαδικτυακό χώρο: http://raymondrousselinathens.wordpress.com

Η παρουσία του Ρεϊμόν Ρουσσέλ και η αφήγηση που θα παραχθεί από την αλληλεπίδραση του έργου με το θεατή έρχεται να καταλάβει το χώρο της διαρκούς παρουσίας του λόγου στα έργα του Αλέξανδρου Μιστριώτη – που άλλωστε δημιουργεί και στο χώρο της λογοτεχνικής γραφής. Τα στοιχεία που συνθέτουν τη μυθολογία αυτής της in situ εγκατάστασης είναι στοιχεία που επανέρχονται στα έργα του και σφραγίζουν την προσωπική του αναζήτηση: η συμμετοχή στην ιστορία και τη ζωή της πόλης μέσα από μιαν αφήγηση που διαμορφώνεται από το βίωμα στην πραγματική αλλά και την φανταστική του εκδοχή, η διάσταση πραγματικότητας και φαντασίας, που μέσα από ατρακτοειδείς οδούς καταλήγει στην ανάμιξή τους σε έναν ενιαίο προσωπικό κόσμο, η διαρκής αναζήτηση μιας εστίας που ολοένα μετατοπίζεται πιο μακριά, και τέλος το ταξίδι ως διαδικασία μοναχικής και προσωπικής μύησης στο νόημα της ανθρώπινης ζωής.

Ας φανταστούμε τον ταξιδευτή: κάθε ιστορία αρχίζει με μια μετατόπιση που κάτι αλλάζει σ’ ένα αμετακίνητο τοπίο. Του αφηγητή, του ήρωα, ή του αποδέκτη.


Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

A two sided set with a wall between two performers (a man and a woman).

The audience can see either the man or the woman.

Untill they break the wall and a landscape is born, and space, and…

The piece considers the borders of language, the thought of Witgenstein and the riddle of touch.

How do we touch the bodies, the notions, the bodies of notions?

I was really happy with these videos- the ones I made for this piece-. I had a feeling of discovery-recovery when making them.

Ξανανέβηκε η Παράσταση DAS IST EIN στο θέατρο ΣΦΕΝΔΟΝΗ για τις εκδηλώσεις του ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΘΗΝΑ.

‘Das (ist) ein..’

Participants/Cast:

Choreography Mariela Nestora
Music ILIOS
Costumes Adonis Volanakis
Set where_house (Marilena Sinodinou/Zoe Laggi)
Lighting Sakis Birbilis
Video Alexandros Mistriotis, Louizos Aslanidis
Performers Timos Zehas, Nikoletta Karmiri

Χορογραφία Μαριέλα Νέστορα
Μουσική ILIOS
Κοστούμια Αντώνης Βολανάκης
Σκηνικά where_house -Μαριλένα Συνοδινού, Ζωή Λάγγη
Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
Βίντεο Αλέξανδρος Μιστριώτης, Λουίζος Ασλανίδης
Ερμηνεύουν Τίμος Ζέχας, Νικολέττα Καρμίρη


YELP’s latest creation Das (ist) ein…is inspired by Tractatus Logicophilosophicus by the Austrian philosopher Ludwig Wittgenstein. This work is the second part of the S series, a trilogy investigating paths of connection between philosophy and the body.
Focusing on the body within a philosophical and a choreographic frame, this work asks questions about dance, its language and pathways of articulating its content. Does thought affect the body, even the still body? How does thought become movement?
Whereof one cannot speak, thereof one must be silent.

Το μυστήριο της πρόθεσης πλησίασε πολύ.. Δε μπορούσα να εστιάσω πλέον… Ο «καλύτερος φίλος μου» είναι μία ασαφής ιδιότητα, ένα σύννεφο από πέτρα που δε μετακινείται πολύ.


Η Συμμετοχή μου στην πρώτη Αθηναική παρουσίαση του διεθνούς ερευνητικού εγχειρήματος: Locus Solus, στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών.

Για το εγχείρημα(project) Locus Solus θα βρείτε στοιχεία στο ιστολόγιο του εδώ και στον «Ιστότοπο» της Out of the Box Intermedia που το προκάλεσε εδώ… το όνομα του το παίρνει από το ομώνυμο κείμενο του Roussel. Μια ιστορία γεμάτη ιστορίες, ευφάνταστες απρόβλεπτες και απρόκλητες. Ένας ιδιαίτερος οικοδεσπότης ξεναγεί διαδοχικά ομάδες επισκεπτών στην έπαυλη του που ονομάζεται (τι άλλο;)Locus Solus, δηλαδή Μοναχικός ή Μοναδικός Τόπος.

O Raymond Roussel είναι μια εμβληματική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας, γόνος μιας πολύ πλούσιας οικογένειας του Παρισιού, με ευαίσθητη πνευματική-ψυχική υγεία, ομοφυλόφιλος, γεμάτος ανώδυνα παράδοξα και παραδομένος με πάθος στην γραφή και την μουσική. Έζησε περιμένοντας όλη του την ζωή την αναγνώριση του κοινού, που δεν ήρθε ποτέ…

O Raymond Roussel ταξίδευσε σε όλο τον κόσμο αλλά πάντοτε προτίμησε να μείνει στο ξενοδοχείο του, υπάρχουν ιστορίες που αγγίζουν τα όρια του πιστευτού, τόσο υπερβολικές ακούγονται, για το πόσο κοντά πήγαινε και πόσο μακριά έμενε από τους διάφορους τόπους που «επι-σκεφτόταν». Έφερε την έννοια του ταξιδιού στα όρια της, κάνοντας την διάφανη, κάνοντας τον χώρο σχετικό, συζητήσιμο.
Το Συγκεκριμένο έργο διαστάσεων 30*20*15 αποτελείται από χαρτί σύρμα προετοιμασμένα χαρτιά κόλες σύρματα και leds(φωτάκια). Είναι μια μικρογραφεία ενός δωματίου στο οποίο ένα διάφανο πρόσωπο του Roussel κατοικεί και στους τοίχους του εμφανίζονται τρεις διαφορετικές σκιές του σε διαφορετικές καταστάσεις. Το έργο αποτελεί αναφορά σε εμπειρία που είχε νέος ενώ έγραφε και ακτίνες φωτός γέμισαν το δωμάτιο προκαλόντας του αναμικτα αισθήματα φόβου και μεγαλοφυίας..
Ο Τίτλος του έργου γραμμένος στον τοίχο ήταν «Η Επίσκεψη». Ο υπότιτλος είναι κάπως επεισοδιακός:

«Η Σκιά του Κου Rousselενώ επισκέπτεται… Ενώ κινεί το πνεύμα του με την νοσταλγία του Άλλου Φωτός. Ενώ τον παρακολουθεί το ζοφερό μπαλόνι των ελεύθερων λέξεων. Ενώ.. …ανακαλύπτει στην καιόμενη Πάρνηθα προσωπική α-λήθεια. Ενώ… …αγγίζει τον νου μια άγνωστη πρόθεση μεταμφιεσμένη σε φεγγάρι. Η σκιά του Κου Roussel κ.α. »

"Ναι" Video Installation Athens Photo Festival 09  Photo:Χρίστος Ζήνας

Ποιός βλέπει τι;

Έκθεση FACES TO FACES στα πλαίσια του Athens Photo Festival 09 με επιμέλεια Αγγελικής Γραμματικοπούλου και Isabelle de Montfumat. Προβολές φαινομενικά ακίνητων πορτρέτων που ανεπαίσθητα κινούνται και αλλάζουν θέση έκφραση και εστίαση.

Από μια σειρά έργων που παρουσιάστηκε στην Έκθεση της Συλλογής του Λ.Μπέλτσιου «στην Εξοχή» το 2006 σε επιμέλεια Σωτήρη Μπαχτσετζή.
Τότε είχα γράψει σχετικά με αυτή την σειρά:
«Όπως λέει το σύντομο κείμενο που πιθανώς ήδη έχεις στα χέρια σου, η ενότητα Ναι αποτελείται από πορτραίτα και συνθέσεις ανθρώπων που κοιτούν κάτι που δεν βλέπουμε. Τοποθετούνται στο χώρο είτε σαν μνημιακές προβολές, είτε σαν εγκυβωτισμένες εικόνες σε μόνιτορ ακουμπισμένα πιθανότατα στο έδαφος. Βλέπουμε ανθρώπους που δεν ξέρουμε τι κοιτούν, άρα δεν ξέρουμε ούτε εμείς τι κοιτάμε και επέτρεψε μου να θεωρώ πως η αλυσίδα δεν τελειώνει γιατί όσα βλέπουμε δεν εξαντλούνται ποτέ, οπότε ούτε τα πρόσωπα που αποτυπώνει το έργο δεν ξέρουν τι κοιτούν. Εν τέλει το μόνο σίγουρο είναι αυτό το βλέμμα, κατάφαση απερίφραστη απέναντι στη ζωή. Όλο αυτό που πότε μοιάζει να έρχεται πότε να φεύγει. Άραγε αυτά τα πρόσωπα καλοσωρίζουν ή αποχαιρετούν; Έχει καμία σημασία αυτό όπως κι όλα τα άλλα ερωτήματα;
Τι σημαίνει βλέπω; Τα πρόσωπα μέσα στο χρόνο που τους δίνουμε καθώς τα κοιτούμε μεταμορφώνονται σε τοπία και ενώ μοιάζουν ακίνητα τελικά κάτι κινείται. Εκεί που τίποτα δεν συμβαίνει ανακαλύπτουμε πως τελικά κάτι επιτελείται.
Ένα άλλο στοιχείο που είναι σημαντικό να γνωρίζεις είναι πως η ενότητα ΝΑΙ έχει ξεκινήσει σαν συνθέσεις από προβολές ή μόνιτορ κι όχι σαν μεμονωμένα έργα. Έχει σημασία το πλήθος και η διάθεση του στο χώρο. Θεωρώ συστατικό της δουλειάς αυτής την πυκνότητα και την αντίπαράθεση των προσώπων και των διαθέσεων οι οποίες κατ’ αυτόν τον τρόπο δυναμώνουν, γίνονται πιο ανάγλυφες.

Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στο πόσο σημαντικό θεωρώ το παραλληλόγραμο του κάδρου κι ακόμα περισσότερο τον κύβο των μόνιτορ..
Η φυλακή του βλέμματος είναι αμφίδρομη αφού το βλέμμα που ρίχνει κάποιος στα πράγματα περιορίζει τόσο το θέμα όσο κι αυτόν. Δεν ξεφεύγουμε ποτέ από τα όρια και ταυτοχρονα σ’ αυτά βασιζόμαστε και χάρις σ’ αυτά βλέπουμε. Η ίδια η λέξη υπ-άρχω μπορεί να διαβαστεί κατ’ αυτήν την έννοια. Ο όρος εγκυβωτισμός συνδέεται μέσα μου με τα μόνιτορ (κατά προτίμηση τα συμπαγή, έντονα κυβικά, SONY Trinitron) αναφέρεται στην λογοτεχνία σαν αφήγηση που επαναλαμβάνεται μέσα στην αφήγηση, κάδρο μέσα στο κάδρο και καθρεύτης του μεγαλύτερου μέσα στο μικρότερο, ποτέ όμως, κατά την γνώμη μου, αυτή η επανάληψη δεν έχει το ίδιο νόημα με το πρότυπο της. Κάτι κοινό υπάρχει και πάντα κάτι διαφέρει. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, δεν ξέρω το πως ούτε το γιατί.»

Αυτά τα έργα δε τα δουλεύω, πλέον, αν δε μου ζητηθεί. Η έρευνα έχει προχωρήσει και θέλω κάτι πιο εξωστρεφές, χωρίς υπερβολές όμως. Ο λόγος είναι πως μπορεί εύκολα να γίνει εγκεφαλική η συνάντηση κι αυτό δεν είναι ο σκοπός μου.
Παραφράζοντας τον εαυτό μου «Απευθύνομαι σε ανθρώπους και θέλω όσα κάνω να ολοκληρώνονται όταν τους συναντούν. «

IMG_4590

Ο Raymond Roussel περπατά διστακτικός στα όρια του δωματίου απρόθυμος να βγει έξω από το δωμάτιο που τον φιλοξενεί και μυρίζει τσάι και σκόνη και σαμπουάν μπύρας Clairol.

το πυγμαίο φεγγάρι και τα απομεινάρια του παγωμένου ουράνιου τόξου στις 3 η ώρα το πρωί και η χλόη του χειμώνα

the pygmy moon and the remnants of the frozen rainbow at 3 o’clock in the morning and the grass of winter

la lune pygmée et le restes de l’arc en ciel congelée à 3 heures du matin et la verdure d’hiver


Το άκαρδο κεφάλι στο ρόλο του χαμένου φίλου τον οποίο πλησιάζει, με τρόπο απειλητικό, κόκκινο λαμπάκι

The heartless head in the role of the lost friend while , threatening, a red light diode approaches.

la tête sans-coeur au rôle de l’ami perdu pendant que, de manière menaçante, un lampion rouge s’approche.